Eddy :
  • het is altijd mijn droom geweest om me terug te trekken uit de dagelijkse ratrace, die droom was er al sinds mijn tijd in het wielrennen en is nooit uit mijn gedachten gegaan. Een reeks tegenslagen zorgden er echter voor dat er niet veel ruimte meer was om te dromen, en een opgroeiend gezin ruk je niet zomaar weg uit hun vertrouwde omgeving. Daarom werden die plannen opgeborgen en kwamen we tot een mooi compromis; de ardennen. Maar blijkbaar blijkbaar hebben onze kinderen enkele van de genen van hun vader geërfd ;-) tijdens een vakantie in Frankrijk botsten we op een uitgebrand kasteel, en de rest is geschiedenis ;-)
 
Christa :
  • We zouden aan dit immense project nooit alleen met ons tweetjes begonnen zijn, maar het enthousiasme van onze kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen houdt ons jong en enorm gemotiveerd om hier samen een mooi verhaal van te maken. Bovendien zien we dit als een uitgelezen kans om net méér tijd samen door te brengen. We zijn met z’n allen keihard aan het werken om van al onze lopende projecten een succes te maken, maar dat vraagt uiteraard veel van ons en onze tijd samen is daardoor schaars geworden, dit project samen in handen nemen is dus een heel bewuste keuze. Ook Meme Clara wordt blij van alle verhalen over onze avonturen, en wanneer wij er zelf niet kunnen zijn om haar in de watten te leggen zijn er goeie vrienden om die taak eventjes over te nemen. Maar uiteraard is het onze bedoeling om Meme Clara ook dit jaar nog mee te nemen naar Frankrijk, op haar 93ste ziet ze dat zitten en dat is op zich al bewonderenswaardig.
 
Eddy :
  • we kijken enorm uit naar de dagen, weken en maanden die we samen mogen doorbrengen in Frankrijk, samen werkend aan één doel. En ‘s avonds met z’n allen aan de lange tafel, het lijkt een droom die werkelijkheid wordt. Uiteraard zullen er discussies zijn, tegenslagen en verbouwingsstress, men verbouwt dan ook niet elke dag een dakloos kasteel… maar onze kracht zit hem in de familie; eerst en vooral is er onze onverwoestbare band die ervoor zorgt dat niemand zich ooit alleen moet voelen, nooit bang moet zijn voor een nieuw avontuur, en ten tweede is er de knowhow van elk familielid die een onmiskenbare bijdrage zal leveren aan het geheel. Dat alles samen zorgt ervoor dat wij ons op ons respectievelijke zestigerjaren nog nooit zo klaar hebben gevoeld om te beginnen aan ‘chateau Planckaert’ !
 
Francesco , Stephanie en Junior :
 
We staan mee aan de bron van het idee om dit avontuur samen aan te gaan.
Papa praat al zolang over Frankrijk, over het teruggetrokken bestaan die hij voor ogen had dat we zelf ook wilden zien waarover dat allemaal ging. Bij het ontdekken van het kasteel en de prachtige omgeving beseften we al snel dat dit ook voor ons zo klaar als een klontje was, “dit is het voor ons.” Plaats om allen samen te kunnen zijn, een dorpje waarvan de mentaliteit ons op het lijf is geschreven, ruimte en vrijheid, in elke zin van het woord. De verbouwingen aan het kasteel zijn uiteraard niet min, maar het leek bijna voorbestemd, “wij kunnen dat” , enthousiasme en drijfveer nemen snel de bovenhand en het ontbrekende dak, uitgebrande bovenverdieping en alle andere zeer zichtbare verbouwingswerken werden voor ons al snel bijzaak, dat doen we wel even; we zijn één team, een bijzonder sterk team. Dan word je niet zo gauw bang voor een nieuw avontuur want je weet dat je er nooit alleen voor staat. Dat is dan ook de rode draad doorheen al onze projecten, we kunnen altijd op elkaar rekenen. Op familiaal, emotioneel en praktisch vlak. Is er eentje moe, dan zal de andere wel overnemen. En weet je wat ons nu weleens naar adem doet happen? Dat onze kinderen diezelfde band hebben. neefjes, nichtjes, broertjes en zusjes; het is voor hen vanzelfsprekend om er ten allen tijde voor elkaar te zijn. Dát is wat ons zo typeert en tegelijk, volgens ons, onze grootste kracht.

 

Verstuurd vanaf mijn iPhone